Adam Mickiewicz. Urodził się 24 grudnia 1798 r. w Zaosiu niedaleko Nowogródka lub w Nowogródku. Na chrzcie (12 II 1799) otrzymał imiona: Adam Bernard. Pochodził z rodziny drobnoszlacheckiej. Jego ojciec, Mikołaj, był nowogródzkim adwokatem, matka, Barbara z domu Majewska, córką ekonoma z Czombrowa. Ubrania i akcesoria z wizerunkiem Adama Mickiewicza. Śmieszne skarpetki ADAM MICKIEWICZ - prezent dla miłośnika literatury polskiej. Etui na okulary z cytatem TAM SIĘGAJ, GDZIE WZROK NIE SIĘGA - pomysł na prezent dla okularnika. Torba na książki JESZCZE TYLKO JEDEN ROZDZIAŁ z Mickiewiczem w roli głównej - prezent dla bibliotekarki Adam Mickiewicz. Adam Bernard Mickiewicz ( Polish pronunciation: [ˈadam mit͡sˈkʲɛvit͡ʂ] ⓘ; 24 December 1798 – 26 November 1855) was a Polish poet, dramatist, essayist, publicist, translator and political activist. He is regarded as national poet in Poland, Lithuania and Belarus. A principal figure in Polish Romanticism, he is one of Mickiewicz w kręgu hebrajskim / Ryszard Low // Więź. - 1999, nr 1, s. 75-84 . Mickiewicz w kręgu idei i postulatów Sulzera / Stefania Skwarczyńska // Pamiętnik Literacki. - 1973, z. 3, s. 29-45 . Mickiewicz w prasie powstania listopadowego / Zdzislaw Szeląg // Przegląd Humanistyczny. - 1980, nr 9/10, s. 143-151 Mickiewicz porusza problemy relacji między Bogiem a człowiekiem. Człowiek powinien podejmować wysiłek szukania kontaktu z Bogiem i szukać go przede wszystkim we własnej duszy i w bliźnich, a nie gdzieś daleko w niebiosach: Bóg nie nad głową mieszka, lecz w środku człowieka, Więc kto w głowę zachodzi, od Boga ucieka. Środek Również w 1832 roku przyjechał do Paryża, gdzie postanowił pozostać na dłużej. W Paryżu rozpoczął się ostatni już czyli czwarty etap życia Mickiewicza. Tam w 1834 roku ożenił się z Cecylią Szymanowską oraz wydał „Pana Tadeusza”. Dwa lata (od 1839 do 1840 roku) spędził w Lozannie, jako profesor literatury łacińskiej. W marcu 1855 r. umiera Celina Mickiewiczowa. W październiku, na wieść o wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej, Mickiewicz wyrusza do Konstantynopola. Chce zorganizować legion, który walczyłby przeciwko Rosji. W Konstantynopolu mieszka w fatalnych warunkach, zapada prawdopodobnie na cholerę i umiera 26 listopada 1855 r. Ur. 24 grudnia 1798 r. w Zaosiu koło Nowogródka Zm. 26 listopada 1855 r. w Konstantynopolu (dziś: Stambuł) Najważniejsze dzieła: Ballady i romanse (1822), Grażyna (1823), Sonety krymskie (1826), Konrad Wallenrod (1828), Dziady (cz.II i IV 1823, cz.III 1832), Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego (1833), Pan Tadeusz (1834); wiersze: Oda do młodości (1820), Do Matki Polki Adam Mickiewicz Do* ** Na Alpach w Splügen 1829 Nigdy, wiçc nigdy z toba rozstaé sie nie moge! Morzem plyniesz i ladem idziesz za mna w drogç, Na Iodowiskach widze blyszczace twe šlady I glos twój slyszç w szumie alpejskiej kaskady, I wlosy mi sie jeŽQ, kiedy sie ogladam I postaé twojç widzieé lçkam sie i ŽQdam. Adam Bernard Mickiewicz ( Zavosse, Gubernia da Lituânia, Império Russo (hoje na Bielorrússia), 24 de dezembro de 1798 - Istambul, Império Otomano, 26 de novembro de 1855) foi um dos poetas e escritores poloneses mais conhecidos, conhecido como o grande poeta polonês, e que juntamente com Zygmunt Krasiński e Juliusz Słowacki é k1Q7HHb. Wiersz powstał pod koniec IX 1829r podczas wycieczki Mickiewicza w z 2 części;-pierwsza liczy 6 wersów-druga 26 wersowaRymy naprzemienne,parzysteWiersz jest adresowany do ukochanej się gniewnym dobitnym stwierdzeniem"Nigdy,więc nigdy z tobą rozstać się nie mogę"-świadczy o walce z samym sobą i powracającym liryczny czuje się bezsilny wobec wielkiej że dawna miłość wciąż i wszędzie mu boi się jej,ale nadal podsuwa mu różne sytuacje w jakich może znajdować się ją jako królową balu,która flirtuje z nowymi kochankami,rozbawioną i kochaną przez on sam narażony na niebezpieczeństwa górskiej wspinaczki,powraca myślą do Litwy i do domu zastanawia się czy adresatka wiersza jest szczęśliwa,czy nie czułaby się lepiej z nim na gotowy do pełnej poświęceń miłości,do opieki nad całym dniu wędrówki czekałby na nich odpoczynek w górskiej chacie przy sobie wyobrażał poeta prawdziwe spokojne szczęście,pogodne i radosne w atmosferze ciepła i traktuje z czułością-jak że są to tylko marzenia i mimo to nie może przestać jej kochać,która jest z innym mężczyzną z dala od że i liczę na naj. Tematem wiersza Adama Mickiewicz Do ***. Na Aplach i Splügen jest nieszczęśliwa miłość. Adam Mickiewicz napisał go w Splügen w 1829 r. w czasie podróży w Alpy. Adresatką wiersza jest ukochana poety – Maryla Wereszczakówna, lecz już wówczas żona hrabiego Wincentego Puttkamera. Na początku wiersza podmiot liryczny z wielkim rozżaleniem zwraca się do ukochanej: Nigdy, więc nigdy z tobą rozstać się nie mogę!, co świadczy jedynie o tym, że poeta nie jest w stanie zapomnieć o niej, wymazać ją ze swej pamięci. Dużo podróżuje, jest daleko od niej, podziwia egzotyczne krajobrazy, spotyka piękne kobiety, a mimo to wydaje mu się, że ona zawsze jest blisko niego, ze szczerością wyznaje: Szukam Litwy i domku twojego i ciebie. Strony: 1 2 (Na Alpach w Splügen). Nigdy więc, nigdy z tobą rozstać się nie mogę! Morzem płyniesz i lądem idziesz za mną w drogę, Na lodowiskach widzę błyszczące twe ślady I głos twój słyszę w szumie alpejskiej kaskady; I włosy mi się jeżą, kiedy się oglądam, I postać twoją widzieć lękam się i żądam. Niewdzięczna! Gdy ja dzisiaj, w tych podniebnych górach Spadający w otchłanie i niknący w chmurach, Wstrzymuję krok, wiecznymi utrudzony lody, I oczy przecierając z lejącej się wody, Szukam północnej gwiazdy na zamglonem niebie, Szukam Litwy, i domku twojego, i ciebie... Niewdzięczna! może dzisiaj, królowa biesiady, Ty w tańcu rej prowadzisz wesołej gromady; Lub może się nowemi miłostkami bawisz, Lub o naszych miłostkach śmiejąca się prawisz! Powiedz, czyś ty szczęśliwsza, że ciebie poddani, Niewolnicze schylając karki, zowią »Pani?« Że cię rozkosz usypia i wesołość budzi, I że cię nawet żadna pamiątka nie nudzi? Czy byłabyś szczęśliwsza, gdybyś, moja miła, Wiernego ci wygnańca przygody dzieliła? Ach! jabym cię za rękę po tych skałach wodził, Jabym trudy podróżne piosenkami słodził, Jabym pierwszy w ryczące rzucał się strumienie I pod twą nóżkę z wody dostawał kamienie; I przeszłaby twa nóżka wodą niedotknięta, A całowaniem twoje ogrzałbym rączęta; Spoczynekby nas czekał pod góralską chatą; Tam zwleczoną z mych barków okryłbym cię szatą, A tybyś przy pasterskim usiadłszy płomieniu, Usnęła i zbudziła na mojem ramieniu... 1829. Do mego cicerone w Rzymie.[1] (W imionniku Henryki Ankwiczówny). Mój cicerone! oto na pomniku Jakieś niekształtne, nieznajome imię Wędrownik skreślił na znak, że był w Rzymie... Ja chcę coś wiedzieć o tym wędrowniku. Może go wkrótce przyjmie do gospody Kłótliwa fala; może piasek niemy Zatai jego życie i przygody, I nigdy o nim nic się nie dowiemy... Ja chcę odgadnąć, co on czuł i myślił, Gdy w księdze twojej śród włoskiej krainy Za cały napis to imię wykréślił, Na drodze życia ten swój ślad jedyny. Czy drżącą ręką po długiem dumaniu, Rył go powoli, jak nagrobek w skale? Czy go odchodząc uronił niedbale, Jako samotną łzę przy pożegnaniu?...